Of Clay er zelf

voor gekozen heeft om zijn naam aan dit quiltblok te verlenen is onduidelijk.  Je kunt er ook voor kiezen om Clay’s Choice te haken.

De Churn Dash heb ik al eens eerder gemaakt. Toch zijn de 2 Dashes heel verschillend. Deze lijkt nog het meest op de Monkey Wrench. Afgeleid van Churn Dash of van Monkey Wrench, mijn beide blokken hebben een haast antiquarisch lapje stofje van Laura Ashley. Het gaat om het mauve witte bloemetje. Ik denk dat het uit 1974 is en het was ooit een kussensloopje in het ouderlijk huis. Wie wat bewaart die heeft wat

In mijn achtertuin  zag ik gisteren, turend door de mist, de winteraconietjes met hun kopjes fier omhoog.

Zoals altijd, als je op de foto’s klikt zijn ze nog een stuk duidelijker

Het is de schuld van de

nepbril die er ligt. Een bril met vensterglas is alleen maar voor de show, je helpen met kijken; ho maar. Zodoende zie ik nu pas, met het plaatsen van de foto en zónder echte  bril, dat Jacob’s Ladder wel een trappetje is, maar zeker niet naar de hemel.

Morgen maar weer de steekjes los halen, de onderdelen  draaien en opnieuw vastzetten.

Ach, dan ben ik weer lekker van de straat

Carrie Nation,

zij begroef de strijdbijl pas aan het einde van haar  roemruchte leven. Bij de meeste blokken kun je, soms  met de nodige fantasie, begrijpen waarom een blok zo heet. Bear Paw en Basket spreken voor zich. Bij Carrie Nation kon ik zelfs met mijn zeer ruime fanatasie geen kant op. Googlen leverde dit interessante verhaal op en ook nog deze, daar is meteen een voorbeeld van het blok.

Het maken van dit blok was nog even lastig. Er wordt gewerkt met “strip piecing”, leuk en snel met de machine, maar  met op de hand genaaide strips laat de naad veel te snel los als je de strips op maat snijdt. Hubby moest er aan te pas komen om een en ander naar losse blokjes om te rekenen.

Ik vind dat het goed gelukt is; mijn eigen strijdbijltje heb ik daarom gelukkig al kunnen begraven

Veel wind

wordt er vannacht verwacht. Mijn Windblown Square is net voor dat zware weer af. Misschien valt het, net als het maken van dit blok, wel mee.

De geheugenkaart van de camera is weer leeggemaakt en daarom, vooruit, voor de  liefhebbers; Lodewijk  als een kippetje erbij als er een spreeuw aan de vetbol hangt. Jullie begrijpen wel dat hij ook daarom alleen maar onder begeleiding of toezicht het balkon op mag.

oh, oh, wat ziet

dit blok er mooi strak uit.  In tegenstelling tot het vorige blok zat deze Cakestand zó in elkaar, dat geeft weer moed voor het volgende blok.

Hihi, Lodewijk slaapt heerlijk door terwijl achter hem in de boom, op nog geen 4mtr. afstand, een halsbandparkiet en kraai volop in gesprek zijn. Even later kwamen ze aan het balkon aan de vetbollen hangen  , tóen werd hij wel wakker. Helaas was toen net de geheugenkaart van de camera vol.

Net als vorig jaar wordt Lodewijk helemaal blij van het bloeiend hout, het liefst gaat hij er in  zitten. ’s Nachts moet ik het ergens anders zetten, want anders laat hij luidkeels horen hóe blij hij ervan wordt.

Het raadsel van

This and That. Het volgende blok van de sampler  leverde mij aardig wat moeilijkheden op. Erger nog, ik heb het wel 3 keer gemaakt. De eerste 2 keer van andere stof. Het kwam helemaal niet uit,  mogelijk was de stof minder recht van draad dan ik had bedacht. De derde keer nog zorgvuldiger te werk gegaan met recht van draad, zuiver meten en snijden. Bij het naaien komen de naadtoeslagjes keurig op elkaar, maar de snijpunten vallen er helemaal naast. Uiteindelijk heb ik maar weer “op het oog” genaaid; “de oren” netjes op één lijn met elkaar en de punten in het midden. Het hoort natuurlijk aan alle kanten te passen. Wie de oplossing weet mag het mij zeggen. Ik sta open voor iedere raadgeving, behalve voor netter naaien , als de sampler klaar is heb ik dat vanzelf onder de knie

Als tweede blok mag deze tóch blijven.

TOM

Uit het boek Teach yourself blocks from the past heb ik het blok Friendship Album gemaakt. Daar ging wel wat aan vooraf. Eerst moest ik een  meetlat in inches kopen. Die moest ik onder de bezielende begeleiding van hubby leren lezen en gebruiken. Een aantal keren moest ik zijn hulp opnieuw inroepen omdat de losse stukjes niet op elkaar pasten. Hij ziet dan in één oogopslag dat ik 1/4″ naadtoeslag ZEG, maar een 1/8″ heb GETEKEND.

Over het uiteindelijke resultaat ben ik zeer tevreden en daarom TOM; Trots Op Mijzelf.

Nog 71 blokken te gaan.

 

 

Daar isie dan,

de flanelquilt voor zus. Een mooie paarse ( op de foto lijkt het blauw) achterkant die gemakzuchtigshalve naar voren is geslagen. Wél mijn best gedaan voor hoekjes in verstek, die zijn goed geslaagd. De quilt heeft een dikke molton als vulling, zwaar én warm. Dat laatste bleek wel toen ik moest zwoegen om de rand te naaien, wat een dikke stijve lagen. De quilt werd iets kleiner dan ik had bedacht omdat het voetje van mijn naaimachine een andere naadtoeslag  in gedachten had. In plaats van doorpitten heb ik de quilt geknoopt.

 

Een plaatje, al zeg ik het zelf

Kijk eens

wat ik op 29 december mocht ontvangen. Het is een naaldenkokertje en komt, waarschijnlijk, uit Pennsylvania. Het is van walnotenhout gemaakt en met de hand gedraaid. Op de bodem staan onduidelijke letters, een loepje of een wrijfafdruk leverde helaas niets  leesbaars op.  Gelukkig passen mijn quiltnaaldjes en sharps er ondanks dat, toch in. Ik kreeg het zomaar van een fervent lezer van dit weblog.  Thank you Marguerite, it was a lovely surprise on a cold bleak midwinterday.

Nu zus weer naar huis is met haar kant en klare quilt, is het tijd geworden om het brein weer eens te laten borrelen. Ga ik een JoseeKool sampler maken, of een Underground Railroad? Wordt het iets groots of juist iets kleins?

Misschien wordt het iets uit dit boek. Op de foto kun je wel zien dat er ruim inspiratie uit gehaald kan worden. Van sterren en harten tot geometrische vormen, met 101 blokken als voorbeeld moet ik toch wel tot iets zien te komen, hihi.

Kijk, daar  is ook het naaldenkokertje weer, bovenop het dienblaadje van het theeserviesje van mijn moedertje. Het theeserviesje heb ik veilig opgeborgen, maar het blaadje doet tegenwoordig dienst als verzamelplek van schaar, spelden en quiltgaren. Zo sjouw ik alles mee van  de  luie stoel  in het zonnetje tot de stoel  die je dwingt tot rechtop zitten aan de werktafel.

In het volgende log laat ik de flanelquilt voorbij komen. Stay tuned.

 

 

 

Tussendoor een

fotootje uit mijn eigen oude doos.  Al wandelend langs de diverse weblogs zag ik  bij Wilma en ook bij  Anita  dat Katrien  had bedacht om vandaag de eerste quilt die  je gemaakt hebt  te laten zien. Voor mij is dat nog niet zolang geleden. 8 oktober 2008 was hij af nadat ik er een maand met bloed, zweet, maar weinig tranen aan had gewerkt. Het resultaat is schots en scheef. Oersterk is de quilt wel, met de machine genaaid en met de hand doorgestikt is het dé perfecte deken voor kater Lodewijk.  ’s Nachts slaapt hij erop en overdag kan hij er heerlijk mee spelen.